Emilia Pardo Bazán a su poeta verdadero: Rosalía de Castro

Hoy, 12 de mayo de 2021, hace 100 años que #EmiliaPardoBazán ha dejado este mundo. Me ha parecido un buen día para publicar mi primer artículo de la serie: #PersonasSinMáscara.

Semanas, meses… sumergida en investigaciones sobre mujeres, y también hombres, que nos han dejado un legado etiquetado a lo largo de la historia según conveniencia del etiquetador.

Mi propósito al escribir estos artículos no es otro más que acercar la realidad que me llega cuando  leo las innumerables investigaciones que existen sobre ellas, y ellos. Y que gracias a este material y al contacto con sus autores me permite sentir una realidad desconocida sobre estas personas.

Me permito escribir estas referencias y reflexiones… E invito a comentar en el espacio destinado a tal fin: comentarios en el propio post.

Comienzo con una narración sobre una mujer que me acompaña desde la llegada a esta vida, Rosalía de Castro. Y otra gran mujer, apodada y señalada a lo largo de los años de una manera que prefiero ni referir: Emilia Pardo Bazán, la cual está siendo protagonista en el presente 2021.

En estos días ha llegado a mí una de las innumerables obras de Emilia: De mi Tierra. Y nada más empezar a leer se me sugiere redactar el presente artículo de opinión.

En la primera página de la obra la autora redacta lo siguiente:

“Al morir el insigne poeta regional que se llamó Rosalía Castro, la Sociedad Liceo de Artesanos de la Coruña, con la oportunidad y el instinto civilizador que tanto la enaltecen, dispuso consagrarle una velada, y no de esas que se encuentran por ahí á la vuelta de cada Círculo, sino llamando nada menos que á Castelar (…)”.

Termina la introducción de esta obra con el párrafo siguiente:

“A pesar del tiempo transcurrido, que nunca pasa sin enseñar noticias, ensanchar conocimientos, rectificar juicios y mitigar condenas, no juzgo lícito variar ni una sola palabra de la lectura, pues el discurso representa mi sentir en el punto y hora en que lo pronuncié, y los que lo escucharon tienen derecho á leerlo intacto y sin arreglos póstumos”.

EMILIA PARDO BAZÁN

La Coruña, Febrero 15 de 1888

Y aquí va mi reflexión… Me han llamado la atención las palabras marcadas en cursiva. ¿Acaso Doña Emilia, Concesa de Pardo Bazán demandaba un reconocimiento sincero para la gran poetisa y MUJER Rosalía de Castro? ¿Sería capaz de visionar e intuir las múltiples máscaras que envolverían a lo largo de la historia su legado? Estamos en la actualidad en el momento de contar otra realidad sobre estas #PersonasSinMáscara acorde a los nuevos tiempos que nos toca vivir… ¿?

Comparto tan solo un extracto del texto… y os invito a leerlo de manera íntegra en la web de Galiciana. Biblioteca Dixital de Galicia.

Seguiré escribiendo artículos en la serie que hoy comienza #PersonasSinMáscara.

¡Hasta el próximo latexo!


A Coruña en feminino na compañía de 6 mulleres

 

Comparto con vós hoxe o meu sentir cun primeiro traballo que realicei nesta nova etapa de Latexos de turismo, logo dunha profunda transformación, o  cal supuxo un reto persoal e profesional.

Persoal posto que por primeira vez creei contido para poñer voz a 6 mulleres (nada menos!). Entre elas, Rosalía de Castro. Como di Manuel Baleirón no seu libro «Sen Agardar a Ulises. Vida de Rosalía»  Podemos os demais contar a súa vida?. Profesional, porque tivemos que facer un traballo de calidade nun tempo récord. E os resultados acadados non terían sido posible sen os meus compañeiros de obra: Lidia de la Fuente e o equipo de Xoia, responsables finais do proxecto co Concello da Coruña.

Só podo manifestar palabras de gratitude cara os espíritos destas seis mulleres que nos acompañaron dende o primeiro instante, sobre todo, o de Elvira Bao! Unha grande descoñecida que me levou a conectar co máis profundo do meu ser.

Déixovos con elas, verdadeiras protagonistas desta historia de seis mulleres da “Coruña en feminino”.

Eu SON Elvira Bao unha de tantas mulleres de luz que pasamos á historia polo que viñemos deixar a este mundo nos momentos menos felices das nosas vidas… Seguro que xa vos teñen contado sobre o noso legado… ou non!

O sentir de felicidade das etapas luminosas foi o que nos mantivo vivas nas épocas escuras… A min e tamén a Concepción, a Rosalía, a Sofía, a Fanny e a María… que somos as escollidas para esta ruta que queremos compartir contigo…

Convidámoste a saber máis sobre nós visitando a cidade da Coruña. Como punto de inicio, podes achegarte á Praza de María Pita e dende alí guiaremoste coa axuda dunha aplicación móbil polos seguintes puntos:

  • Eu, Elvira, mestra desta cidade, falo dende o corazón da Praza de María Pita.
  • Eu, Fanny Garrido, escritora que firmei como Eulalia de Liáns (Ai, Liáns!!!) estou nas portas da Real Academia Galega na rúa Tabernas, 13. Xunto á casa museo da miña compañeira Emilia, Dona Emilia como lle din agora! Vouche contar algo: se tes tempo, non deixes de ir a Liáns en Oleiros… e visitar a contorna no Pazo de Lóngora. Xa me contarás logo…
  • Eu, Rosalía, estou onda o teatro que leva o meu nome na rúa Rego da Auga, 37. Bueno, Riego del Agua…
  • Eu, Sofía Casanova, escritora e correspondente de guerra, e nai de catro mulleres! Estou na Rúa San Andrés, 141, lugar onde nacín.
  • Eu, Concepción Arenal, escritora e visitadora de cárceres, estou nos Xardíns Méndez Núñez, na beira do mar… Falei moito sobre o vivir e sentir das mulleres na miña época…
  • Eu, María Barbeito, fun mestra na Escola da Guarda e atoparasme no nro. 21 da Praza de Pontevedra. Sabedes? Eu trouxen a reforma educativa a Galicia! Iso do Montessori… Lede con atención estas palabras miñas que rematan este artigo… e sentide!

“Y considerándonos una sola unidad, tengamos una sola voluntad para querer, discurramos como una sola inteligencia y palpitemos siempre como un solo corazón 💜.” 

  • Descarga no dispositivo móbil a App de AR chamada «A Coruña en feminino«. A ter en conta: o dispositivo debe soportar visualizar realidade aumentada e ter activadas as opcións de Google Maps.
  • Unha vez descargada a App visualizarás unhas primeiras imaxes
  • Pulsa en “Comezar roteiro” e a App levarate ata a cidade da Coruña onde se activarán varios puntos xeolocalizados
  • Recomendamos dar inicio na Praza de María Pita
  • Para comezar a información en cada punto debes apuntar co móbil cara o chan e darlle a «escoitar historia»

Rosalía de Castro nos latexos do meu sentir

Nestes días de celebración do nacemento de Rosalía de Castro, Día de Rosalía, pareceume un momento excelente para dar voz a un profundo sentir… latexo do meu corazón.

Na miña infancia unha vez á semana ou máis pasaba por diante dos paneis da Ruta Rosaliana en Bastavales, Brión. Todos os anos, polo mes de febreiro… na escola se organizaba algunha actividade na honra de Rosalía de Castro. E como non, tamén estiven na súa Casa Museo nunha xornada de excursión escolar…

Vivir en Bastavales é ter presente a figura de Rosalía de Castro de xeito case permanente… escoitar as campás da Igrexa, maxestosa e imperante sobre o Val da Mahía, é pensar neste cantar…

“Campanas de Bastavales, cando vos oito tocar… mórrome de soidades”

Identificada con estas verbas, unha profunda nostalxia me inunda especialmente nesta época do ano…

Hai uns anos, tres xa! Vivín un dos momentos máis fermosos da miña vida… un soño feito realidade de maneira fugaz ao longo de cinco minutos… O Alcalde de Brión presentou a renovada Ruta Rosaliana (As Pegadas de Rosalía): un novo produto turístico o cal o Universo me permitiu formar parte da súa creación; nun santuario turístico como é o stand de Turismo de Galicia en Fitur.  GRAZAS 💚

A maiores, o máis sagrado como muller e agasallo universal: un novo ser que me escollera como nai, latexaba dentro de min… GRAZAS ❤️ . Inda hoxe podo sentir ese compendio de emocións que embargaron aquel momento identificado co nacemento, coa creación… gravados no meu arquivo de consciencia máis aló deste mundo material…  que me acompañarán no infinito do meu ser…

No ano seguinte por estas mesmas datas unha friaxe profunda acaparou o meu sentir e quebrou o meu corazón… Tocou despedir a alguén moi importante para o meu ser. A pé desta Igrexa repousan os seus restos de materia… Son días para recordar a esta persoa, símbolo de nai para min nesta terra… GRAZAS 💜

Finais de febreiro… esperta en min un sentir de dualidade con emocións vencelladas ao morrer e o nacer. Finais de febreiro… nostalxia… abrazando case o mes de marzo… esperanza.  Arrecendo a primavera: explosión da natureza…

A VIDA mesma…  achegando as dúas partes dunha unidade para poder aceptar, entender e comprender… o xogo desta dimensión que eliximos experimentar, e vivir. 

#FelizDíadeRosalía