Rosalía de Castro nos latexos do meu sentir

Nestes días de celebración do nacemento de Rosalía de Castro, Día de Rosalía, pareceume un momento excelente para dar voz a un profundo sentir… latexo do meu corazón.

Na miña infancia unha vez á semana ou máis pasaba por diante dos paneis da Ruta Rosaliana en Bastavales, Brión. Todos os anos, polo mes de febreiro… na escola se organizaba algunha actividade na honra de Rosalía de Castro. E como non, tamén estiven na súa Casa Museo nunha xornada de excursión escolar…

Vivir en Bastavales é ter presente a figura de Rosalía de Castro de xeito case permanente… escoitar as campás da Igrexa, maxestosa e imperante sobre o Val da Mahía, é pensar neste cantar…

“Campanas de Bastavales, cando vos oito tocar… mórrome de soidades”

Identificada con estas verbas, unha profunda nostalxia me inunda especialmente nesta época do ano…

Hai uns anos, tres xa! Vivín un dos momentos máis fermosos da miña vida… un soño feito realidade de maneira fugaz ao longo de cinco minutos… O Alcalde de Brión presentou a renovada Ruta Rosaliana (As Pegadas de Rosalía): un novo produto turístico o cal o Universo me permitiu formar parte da súa creación; nun santuario turístico como é o stand de Turismo de Galicia en Fitur.  GRAZAS 💚

A maiores, o máis sagrado como muller e agasallo universal: un novo ser que me escollera como nai, latexaba dentro de min… GRAZAS ❤️ . Inda hoxe podo sentir ese compendio de emocións que embargaron aquel momento identificado co nacemento, coa creación… gravados no meu arquivo de consciencia máis aló deste mundo material…  que me acompañarán no infinito do meu ser…

No ano seguinte por estas mesmas datas unha friaxe profunda acaparou o meu sentir e quebrou o meu corazón… Tocou despedir a alguén moi importante para o meu ser. A pé desta Igrexa repousan os seus restos de materia… Son días para recordar a esta persoa, símbolo de nai para min nesta terra… GRAZAS 💜

Finais de febreiro… esperta en min un sentir de dualidade con emocións vencelladas ao morrer e o nacer. Finais de febreiro… nostalxia… abrazando case o mes de marzo… esperanza.  Arrecendo a primavera: explosión da natureza…

A VIDA mesma…  achegando as dúas partes dunha unidade para poder aceptar, entender e comprender… o xogo desta dimensión que eliximos experimentar, e vivir. 

#FelizDíadeRosalía 


Tiempos de Navidad, solidaridad… ¿y tú, a quién ayudarás?

Hoy quiero compartir alguna de las muchas iniciativas que hay por estas fechas

y durante todo el año…  

Seguro, que tú, si estás leyendo estas palabras, te encuentras en posición de ayudar con poco que sea a otra persona… da igual a quién, o el cómo… lo que cuenta es la acción desde el corazón.

Seguro que tú, si estás leyendo estas palabras te darás cuenta que otros tienen menos que tú…

 

art-for-dentEn primer lugar, os animo a descubrir la iniciativa de Art for Dent. Me cuesta escribir sobre ello… porque soy madre. Simplemente. Os propongo que os informéis vosotros mismos en este enlace y en sus animadas redes sociales. Disponen de calendarios para el año 2021 a comprar en varios puntos de venta físicos en Negreira, Brión y Ames, varios productos online con Reizentolo y suman muchas otras iniciativas. Contacto para + info: artfordentbyhugo@gmail.com

 

re-red-nadal

 

 

En segundo lugar, aunque no menos importante, os cuento que las compañeras de Re-Red Santiago están apoyando a PALUSO de esta misma ciudad. Como ellas mismas explican, quieren regalar libros a los niños de esa asociación. Por ello proponen apadrinar o amadrinar libros entre el lunes 14 y el sábado 19 de diciembre. También cuentan con una hucha en la librería y aceptan donativos de libros infantiles en buen estado. En el cartel que comparto viene explicado. Contacto para + info: santiago@re-read.com

 

 


balabalika-pokhara
Y para terminar, os hablaré sobre una iniciativa internacional puesta en marcha por dos valientes (Rafa y Bego) tras realizar un viaje de turismo de montaña y cooperación a la ciudad de Pokara en Nepal en el año 2013: la Fundación Balabalika Pokhara, juegos, magia, saludo, alegría… ¡¡Abracadabra!! Eso significan estas dos palabras. Bonito, ¿verdad?

Nos cuentan que su único objetivo es acompañar en la vida a ese grupo de niños y niñas de un antiguo orfanato a los cuales les han facilitado una casa; bueno, no, un HOGAR: para que puedan desarrollarse sanos, felices y con posibilidades reales de formarse. E incluso intentan mantener ese lazo afectivo… porque para los corazones no hay distancias… Contacto para + info: Facebookbalabalika@gmail.com

Ahora, de cara al nuevo año que comienza tienen a la venta unos hermosos calendarios por 8 euros la unidad llenos de AMOR 💛. Podéis ver portada en imagen adjunta.

 

 

Y ahora tú, que has leído estas propuestas… ¿con qué ayudará tu corazón estas Navidades?


E van 20 anos… que naceu o Hotel Costa Vella

Hoxe vou contar unha historia que comezaba hai 20 anos… 

hotel-costa-vella

Foto: casa no ano 1998 do que é hoxe o ©Hotel Costa Vella

E van 20 anos… que emerxía un novo concepto de aloxamento en Compostela.  Pero isto do novo concepto daba igual… un gran visionario do sector do turismo de cuna hostaleira abría un pequeno hotel na zona vella desta cidade peregrina. Poucos cuartos… trece máis un…

E van 20 anos….  que José Antonio Liñares non dubidou nin por un intre do que lle dicía o seu corazón e apostou polo que sería o primeiro hotel con encanto de moitos en Santiago de Compostela. Esta pequena casa vella tiña un tesouro oculto… un corazón verde… un xardín histórico ao pé da antiga muralla do casco vello por unha das súas entradas: na Porta da Pena.

Xardín do ©Hotel Costa Vella hai 20 anos… (ano 2000)

E van 20 anos… daquela longa etapa traballando man a man con Toño… cantas horas aprendendo… con el descubrín a Paco Nadal e a Fernando Gallardo  e moito, moito, moito máis… Atopeime a min mesma e souben o que quería nesta vida.

E van 20 anos… de aprendizaxes que me marcarían como este consello que nos daba: se nos primeiros momentos de petición de reserva vos dan moitas voltas (por escribilo de xeito correcto), facede o posible para que non reserven porque se veñen darán problemas ata que saian pola porta… Non fallaba… Que consello tan sabio! Vixente a día de hoxe!

E van 20 anos…! Grazas Toño, José Antonio, Liñares… fuches o meu mentor e  grazas á túa profesionalidade e calidade humana puiden ir medrando no mundo do turismo e ser o que hoxe son… ou non son… (que responsabilidade!)

E van 20 anos… que este lugar acolle a todas as xentes… sen categorizar, sen diferenciar… ACOLLE esa gran familia do Hotel Costa Vella: Toño, Ana, Rober, as Marías, Susana…  Un capitán coñecedor da resiliencia inda sen estar o concepto de moda que co paso do tempo soubo ir adaptando o seu barco… e que sen dúbida, saberá reinventarse e quen sabe… igual crear outro concepto acorde a este novo paradigma no que estamos entrando… E quen sabe… Igual dentro doutros 20 anos volveremos a escribir… “E van 20 anos…”

Moito ánimo a tod@s os compañeir@s do sector, o meu corazón 💛 latexa con vós